خانه / مقالات آموزشی و ترویجی / صنعت دفاعی و تسلیحات / معرفی موشک هوا به هوای تین چین-۲

معرفی موشک هوا به هوای تین چین-۲

گزارش‌های مربوط به توسعه موشک هوا به هوای میان برد با هدایت راداری تایوان در جریان مراسم رونمایی از جنگنده بومی اف- سی‌کی-۱ای چینگ کو در دسامبر ۱۹۸۸ تائید شد. دو فروند موشک میان برد تین چین۲ (اسکای سورد۲) در زیر قسمت میانی بدنه این جنگنده نصب شده بود. موسسه علوم و فناوری چانگ شان(سی اس آی اس تی) به عنوان مسئول توسعه این برنامه از تین چین۲ به‌ عنوان یک موشک راداری فعال با قابلیت درگیری با اهداف فراتر از میدان دید هم رده با موشک امرم یاد می‌کند اما برخی از تحلیلگران امور دفاعی معتقدند این موشک نمونه راداری نیمه فعال هم‌ رده با اسپرو می‌باشد. تایوان در نمایشگاه هوایی پاریس ۲۰۰۱ برای اولین بار نمونه‌ای از این موشک را در معرض دید عموم قرار داد. کار بر روی این موشک از دهه ۱۹۸۰ همزمان با توسعه جنگنده بومی تایوان آغاز شد. تایوان سیاست توسعه همزمان جنگنده و سلاح آن را بر این اساس دنبال می‌کرد که شاید آمریکا به بهانه‌های مختلف دست از حمایت از این جزیره کوچک در برابر تهدید بزرگی به نام چین بردارد. بر اساس توافق میان تایپه و واشنگتن قرار شد آمریکا صنایع دفاعی بومی تایوان را تقویت کند.

۱۴۰۳۴-۳

تاکنون موشک تین چین۲ تنها بر روی جنگنده تایوانی چینگ کو نصب شده است و البته تلاش‌هایی برای یکپارچه سازی آن با هواپیمای ای تی-۳ نیز انجام شده است. موافقت آمریکا با فروش موشک‌های امرم به تایوان تاثیر زیادی بر روند برنامه توسعه تین چین۲ داشت. تایوان بعدها اعلام کرد که طرح‌هایی برای توسعه نمونه‌های دفاع هوایی دریاپایه و ضدکشتی این موشک داشته است و نیز در فکر توسعه نمونه دفاع هوایی زمین پایه آن بوده است. در فوریه ۲۰۰۴ تایوان برای اولین بار وجود یک موشک بومی ضدرادار هواپایه مبتنی بر تین چین۲ را تائید کرد. این موشک موسوم به تین چین۲ ای بدنه‌ای مشابه نمونه پایه خود دارد اما به جستجوگر جدید مجهز گردیده و سامانه هدایت آن بروز شده است. این موشک جدید دارای موتور راکتی ارتقا یافته است. این موشک ضدرادار تایوانی در سال ۲۰۰۴ عملیاتی شد و جنگنده‌های اف-سی‌کی-۱ این کشور را مسلح کرد.
هندسه کلی و نمای خارجی موشک تین چین۲ شباهت زیادی به موشک امرم دارد اما از سطوح کنترلی متفاوتی برخوردار است. چهار بالک این موشک در قسمت میانی بدنه نصب شده و چهار سطح کنترلی بزرگتر در قسمت عقبی موشک دیده می‌شود. سطوح میانی ثابت هستند ولی بالک‌های عقبی توسط عملگرها به حرکت در می‌آیند. موتور این موشک تمام فضای بین بالک‌های میانی تا بالک‌های عقبی را اشغال کرده است. مجموعه جستجوگر فعال و تجهیزات الکترونیکی مرتبط حدود ۲۰ درصد از طول بدنه را بخود اختصاص داده است. پشت سر آنها سر جنگی و فیوز مجاورتی راداری قرار دارد. موشک تین چین۲ دارای جستجوگر راداری فعال و سامانه ناوبری اینرسی برای فاز میانی پرواز است. یک برآمدگی کوچک در قسمت زیرین موشک دیده می‌شود که احتمالا دریافت کننده لینک داده را در خود جای می‌دهد.

۱۴۰۳۴-۲

جنگنده‌های چینگ کو تایوانی می‌توانند دو فروند موشک تین چین۲ را با خود حمل کنند. البته در برخی موارد دیده شده است که جنگنده‌های چینگ کو دو فروند دیگر این موشک را در زیر بال خود حمل می‌کنند. بر اساس اعلام موسسه سی اس آی اس تی بیش از ۸۰۰ ساعت آزمایش پروازی بر روی این موشک انجام شده است. در تابستان ۱۹۹۷ برنامه تین چین۲ موفق به اخذ گواهینامه کنترل کیفی ایزو۹۰۰۱ شد. نمونه ضدرادار این موشک از سال ۲۰۰۴ به خدمت پیوست. نیروی هوایی تایوان در سال ۲۰۰۱ برنامه‌ای را برای بهسازی جنگنده اف-سی کی-۱ آغاز کرد که یکی از محورهای آن افزایش ظرفیت حمل موشک تین چین ۲ توسط این جنگنده از ۲ به ۴ فروند بود.
طول:۳/۶ متر
قطر: ۰/۱۹ متر
دهانه بال:۰/۶۲
وزن: ۱۸۳ کیلوگرم
وزن سرجنگی: ۲۲ کیلوگرم
فیوز: راداری فعال
هدایت: اینرسی و راداری فعال
پیشران: سوخت جامد
برد: ۶۰ کیلومتر
منبع:
Robert Hewson, Jane’s Air-Launched Weapons, IHS Publications, 2014.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *