خانه / مقالات آموزشی و ترویجی / صنعت و فناوری فضایی / اسکای‌لب، اولین ایستگاه فضایی ایالات متحده آمریکا

اسکای‌لب، اولین ایستگاه فضایی ایالات متحده آمریکا

ایستگاه فضایی اسکای‌لب اولین ایستگاه فضایی ایالات متحده است. این ایستگاه که از سخت‌افزارهای برنامه آپولو ساخته شد، شامل کارگاه مداری، اتاقک تنظیم فشار، تطبیق‌دهنده پهلوگیری و پایه تلسکوپ آپولو بود. این ایستگاه از پایگاه کیپ کندی امریکا پرتاب شد. عمده‌ترین هدف برنامه اسکای‌لب مطالعات خورشیدی و بررسی رفتار مواد مختلف در شرایط بی‌وزنی در فضا بود.
این ایستگاه ۷۵ تنی با سی و شش متر طول، چهاردهم مه ۱۹۷۳، با راکت ساترن-آی‌ان‌تی-۲۱ (نسخه دو مرحله‌ای ساترن-۵)، در ارتفاع ۴۳۵ کیلومتری زمین قرار داده شد. در طول پرتاب صدماتی به برخی قسمت‌های ایستگاه، مانند یکی از صفحات اصلی خورشیدی آن وارد شد. این آسیب‌ها در نخستین راهپیمایی خدمه ایستگاه که چند روز بعد در بیست و پنجم همان ماه با راکت ساترن-آی‌بی به ایستگاه رفتند، تعمیر شد. فضای قابل سکونت ایستگاه برای خدمه معادل ۳۴۰ متر مکعب بود که تقریبا معادل فضای داخلی یک خانه کوچک است. این ایستگاه همچنین، پنجره بزرگی برای مشاهده زمین داشت و از دیگر امکانات آن می‌توان به اتاق استراحتی مجهز به میز غذاخوری برای اعضا، مکان‌های خواب جداگانه و دوشی که برای استفاده در حالت بی‌وزنی طراحی شده بود، اشاره کرد. اسکای‌لب برای تأمین انرژی مورد نیاز خود از آرایه‌های خورشیدی بهره می‌گرفت و به منظور مطالعه در مورد خورشید و زمین، تجهیزات مناسبی داشت. خدمه این ایستگاه را خلبانان و دانشمندان تشکیل می‌دادند.

۱۳۰۵۳-۱
چهار مأموریت برای اسکای‌لب تعریف و بین سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۴ انجام شد. اسکای‌لب-۱، مأموریت بی‌سرنشینِ پرتاب این ایستگاه بود. در مأموریت سرنشین‌دار اسکای‌لب-۲، خسارت‌های وارده به ایستگاه در مأموریت اسکای‌لب-۱، بررسی و خرابی‌ها تعمیر شدند. در طول این مأموریت، از بیست و پنجم مه تا بیست و دوم ژوئن ۱۹۷۳، سه خدمه اداره امور این ایستگاه را به عهده گرفتند. به دنبال این مأموریت بیست و هشت روزه، دو مأموریت دیگر در هجدهم ژوئیه ۱۹۷۳ (اسکای‌لب-۳) و شانزدهم نوامبر ۱۹۷۳ (اسکای‌لب-۴) به این ایستگاه انجام شد که هر یک به ترتیب ۵۹ و ۸۴ روز طول کشید.
در مأموریت اسکای‌لب-۳ که دومین مأموریت سرنشین‌دار این ایستگاه بود، هر سه خدمه، دچار فضازدگی شدند. این شرایط حالتی مانند دریازدگی است که فضانوردان در سفرهای فضایی گاهی به آن دچار می‌شوند.ششم اوت ۱۹۷۳، دو نفر از خدمه به منظور انجام پاره‌ای از امور، به مدت شش ساعت خارج از ایستگاه به سر بردند. در مأموریت اسکای‌لب-۴، ۱۵۶۳ ساعت، کار تحقیقاتی توسط پژوهشگران در این ایستگاه انجام شد و خدمه چهار مرتبه در فضا راهپیمایی کردند.

۱۳۰۵۳-۲
در مجموع، اسکای‌لب، ۱۷۱ روز و ۱۳ ساعت را در فضا با حضور خدمه سپری کرد. طی این مدت، ۲۴۷۶ بار گرد زمین چرخید و خدمه آن، نزدیک به ۲۰۰۰ ساعت آزمایش علمی و پزشکی در آن به انجام رساندند و طی ده راهپیمایی فضایی، چهل و دو ساعت در خارج از ایستگاه فعالیت کردند. کشف چاله‌های کورونال خورشیدی، یکی از دستاوردهای این مطالعات بوده است. آخرین خدمه اسکای‌لب، هشتم فوریه ۱۹۷۴ به زمین بازگشت.
اسکای‌لب، پس از اتمام آخرین مأموریتش در مدار پارکینگ رها شد و یازدهم ژوئیه ۱۹۷۹ وارد جو شد و سوخت. قسمت‌‌هایی از قطعات سوخته آن در غرب استرالیا و بخش‌هایی از اقیانوس هند پیدا شد.

منبع:
لیلا خلج زاده، پنجاه سال در فضا، سازمان فضایی ایران، تهران، ۱۳۸۶٫

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *