خانه / مقالات آموزشی و ترویجی / صنعت دفاعی و تسلیحات / معرفی موشک‏ کروزهواپایه سی ایگل

معرفی موشک‏ کروزهواپایه سی ایگل

موشک کروز سی ایگل که در ابتدا با نام پی۳تی شناخته می‌شد توسط شرکت بریتیش آیرواسپیس برای جایگزینی موشک دورزن مارتل طراحی و ساخته شد. وزارت دفاع انگلستان در سال ۱۹۷۳ به‌طور رسمی درخواست خود را برای جایگزینی موشک مارتل اعلام کرد. ۳ سال بعد قرارداد مطالعات اولیه طراحی و امکان سنجی توسعه یک موشک کروز ضد کشتی توسط این وزارت خانه واگذار شد. توسعه نمونه مقیاس واقعی اسکن ایگل از سال ۱۹۷۹ آغاز و با تولید نمونه‌های اولیه در سال ۱۹۸۲ به پایان رسید. پس از انجام آزمایش‌های ارزیابی میدانی در سال ۱۹۸۴ این موشک در سال ۱۹۸۵ به خدمت عملیاتی پیوست. گرچه سی ایگل از ابتدا برای نصب بر روی هواپیماهای بوکانیر و هاریر طراحی شده بود اما جنگنده‌های تورنادو و جگوار را نیز می‌توان توسط آن تجهیز کرد. جنگنده‌های تورنادو نیروی هوایی سلطنتی انگلستان برای حمل چهار فروند موشک اسکن ایگل به‌سازی شدند. دو فروند از این موشک‌ها در زیر بدنه و هر یک از دو فروند دیگر در محفظه داخلی حمل سلاح در زیر هر یک از بال‌ها قرار می‌گیرند. هواپیماهای کاسا سی-۱۰۱ نیروی هوایی ارتش شیلی نیز امکان حمل دو فروند از این موشک توسط غلاف‌های نصب شده در زیر بال خود را دارند. نمونه بالگرد پرتاب این موشک نیز برای استفاده توسط ارتش هند توسعه یافت. این موشک به دو بوستر تقویتی مجهز است و بر روی بالگردهای سی کینگ نصب می‌شوند.

۱۴۰۷۲-۲

نمونه کشتی‌ پرتاب این موشک موسوم به سی ایگل اس ال نیز توسعه یافته است. گزارش‌های رسانه‌ای در سال ۱۹۹۶ حاکی از آن بود که هند نمونه‌هایی از موشک سی ایگل را توسط هواپیماهای توپولوف-۱۴۲ ام و ایلیوشن-۳۸ مورد آزمایش قرار داده است. دو سال بعد منابع هندی تائید کردند که نمونه‌هایی از این موشک بر روی جنگنده‌های سوخو ۳۰ ام کی آی نیروی هوایی هند نصب شده است. بعدها اخباری منتشر شد که نشان می‌داد یکپارچه سازی موشک سی ایگل با هواپیماهای روسی با چالش‌های زیادی روبرو بوده است. اما هند در سال ۲۰۰۱ تائید کرد که با نصب یک غلاف اضافی در قسمت زیرین بدنه هواپیمای گشت دریایی ایلیوشن -۳۸ موفق به نصب این موشک کروز اروپایی بر روی یک هواپیمای روسی عملیاتی شده است. وزارت دفاع انگلستان در سال ۱۹۹۱ برنامه جامعی را برای بهسازی میانه عمر موشک‌های سی ایگل در دستور کار قرار داد. بر این اساس یک جستجوگر دو حالته راداری فعال / تصویر برداری فروسرخ به همراه تجهیزات الکترونیکی جدید به موشک اضافه شد و برد آن نیز افزایش یافت. علیرقم آن‌که انگلستان در سال ۱۹۹۶ از امکان افزایش عمر عملیاتی موشک‌های سی ایگل از ۱۵ سال به ۲۵ سال خبر داد اما ارتش این کشور روند خروج موشک‌های عملیاتی سی ایگل را از بهار ۱۹۹۹ آغاز کرد. دهانه ورودی هوا برای موتور میکرو توربوفن اسکن ایگل در قسمت زیرین بدنه آن تعبیه شده است. این موشک چهار بالچه ذوزنقه‌ای در قسمت میانی بدنه دارد و چهار سطح کنترلی تمام متحرک ذوزنقه‌ای نیز در انتهای بدنه آن نصب شده است. هدایت این موشک در مرحله میانی پرواز توسط سامانه اینرسی انجام می‌شود و در مرحله پایانی و از فاصله ۳۰ کیلومتری تا هدف یک جستجوگر راداری باند جِی به‌همراه رایانه دیجیتالی با قابلیت بروزرسانی برنامه هدایت موشک را بر عهده دارد. یک ارتفاع سنج راداری باند سی حفظ فاصله موشک تا سطح دریا را در مرحله پرواز سینه‌مال موشک برعهده دارد. موشک کروز سی ایگل پس از شلیک تا سرعت ۰/۸۵ ماخ شتاب می‌گیرد و سپس با هدایت رایانه پرواز برای پرواز سینه‌مال در مجاورت سطح آب کاهش ارتفاع می‌دهد. زمانی که موشک به ارتفاع ۱۸ کیلومتری مقصد رسید جستجوگر راداری آن بر روی هدف قفل می‌شود.

منبع:
نوید مقصودی و علی اصلانی، موشک کروز میراثی قدیمی برای آینده، انتشارات اندیشگاه فناوری‏های نوین، ۱۳۹۴٫

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *