خانه / مقالات آموزشی و ترویجی / پرنده‌های بدون سرنشین / معرفی پهپاد باربری، ارتباطی و شناسایی کانادایی سی‏ کیو-۱۰ای

معرفی پهپاد باربری، ارتباطی و شناسایی کانادایی سی‏ کیو-۱۰ای

فرماندهی نیروهای ویژه ارتش آمریکا برنامه‏ ای را با هدف دستیابی به یک پهپاد برای توزیع هوایی اعلامیه ‏ها آغاز کرد. قرار بود این پرنده اطلاعیه‏ هایی را به صورت بسیار دقیق در مناطق موردنظر ارتش آمریکا توزیع کند. شرکت کانادایی اِم‏ اِم ‏آی‏ اِس ‏تی بر اساس پهپاد شرپای خود پرنده جدیدی موسوم به اسنوگوس را برای این نیازمندی اعلام شده معرفی کرد. بر این اساس توسعه پهپاد سی‏ کیو۱۰اِی اسنوگوس با همکاری دفتر سامانه‏ های هوایی بدون سرنشین نیروی زمینی آمریکا آغاز شد. در ادامه پروژه ‏ای موسوم به اَلِرت تعریف شد که هدف از آن ارتقاء طرح اولیه اسنوگوس برای حمل دوربین‏ های الکترواپتیکی و فروسرخ، رله‏ مخابراتی و حسگرهای هواشناسی بود.

۱۶۰۱۴-۱

از دیگر الزامات الرت می‏ توان به نصب لینک داده ماهواره ‏ای، افزودن سامانه شناسایی دوست از دشمن و سیستم ردیابی نیروهای ویژه اشاره کرد. باتوجه به حجم بالای تجهیزات محموله، یک واحد تولید توان مستقل با قابلیت تولید یک کیلووات توان الکترونیکی برای بخش محموله اسنوگوس در نظر گرفته شد. همه الزامات الرت هم ‏اکنون در نمونه ‏های تولیدی این پهپاد اعمال می‏ شود. نمونه‏ های اولیه از این پهپاد در یک رزمایش نظامی آمریکا در سال ۲۰۰۴ مورد استفاده قرار گرفت. در این رزمایش چندین پرواز در روز و شب در محیط‏ های تاکتیکی انجام شد. ارزیابی نتایج حاصل از این تمرین بسیار مثبت بود و راه را برای استفاده از آن در ماموریت‏ های رزمی هموار کرد. کشورهای عضو ناتو علاق‏مندی خود را برای استفاده از اسنوگوس به ‏عنوان پلتفرم رله مخابراتی در محیط‏ های رزمی ابراز کرده‏ اند.

قسمت میانی بدنه این پهپاد شامل سوخت، محموله، سامانه پیشرانش، واحد هدایت و اسکیدهای فرود تاشونده می‏ باشد. ساختار بدنه این پهپاد به صورت ماژولار شامل ۶ قطعه مجزا طراحی شده تا با انتخاب تعداد مخازن سوخت یا محموله‏ های عملیاتی مختلف توازنی بین برد/مداومت‏ پروازی و یا نیازمندی‏ های ماموریتی بر حسب مورد انجام شود. هر یک از شش بخش مذکور می‏ تواند حدود ۴۵ کیلوگرم تجهیزات پزشکی، غذا، آب، اعلامیه، مهمات، سوخت و ابزار را در خود جای دهد. سامانه هدایت،کنترل و ناوبری اسنوگوس کاملا خودکار است. این پهپاد هم به صورت هواپرتاب توسط هواپیماهای سی-۱۳۰، سی-۱۴۱ و سی-۱۷ و هم به‏ صورت زمین‏ پایه توسط کامیون‏ های نظامی قابل پرتاب است. هر فروند سی- ۱۳۰ می‏ تواند چهار پهپاد اسنوگوس را در یک نوبت پرتاب کند. این پهپاد به‏ صورت خودکار فرود می ‏آید و تیم بازیافت آن شامل چهار نفر می باشد. شرکت سازنده کانادایی این پهپاد در ماه اوت سال ۲۰۰۴ سفارشی برای تولید ۲۰۰ فروند اسنوگوس در مدت ۵ سال دریافت کرد. تحویل این سفارش از فوریه ۲۰۰۵ آغاز شد.
موتور:
یک موتور پیستونی چهار سیلندر توربو شارژی روتَکس ۹۱۴ با توان ۸۴/۴ کیلووات با یک ملخ کامپوزیتی سه پره هل دهنده
ابعاد:
طول کلی: ۲/۹ متر
ارتفاع بدنه: ۱/۵متر
اوزان:
وزن خالی : ۳۴۰ کیلوگرم
حداکثر وزن محموله: ۲۴۹ کیلوگرم
حداکثر وزن پرتاب: ۶۰۹ کیلوگرم
وزن سوخت: ۱۹ کیلوگرم
عملکرد:
حداکثر سرعت افقی: ۶۰ کیلومتر بر ساعت
سقف پرواز عملیاتی: ۲۵ هزار پا
حداکثر برد: ۹۰۰ کیلومتر
مداومت پروازی با محموله ۹۰ کیلوگرمی: پرتاب هوایی ۱۲ ساعت پرتاب زمینی ۱۴ ساعت
منبع:
نوید مقصودی، یکصد پهپاد نام‏ آشنا، انتشارات اندیشگاه فناوری های نوین، تهران، ۱۳۹۳٫

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *