معرفی پهپاد رزمی تارانیس

پروژه تارانیس در تاریخ هفتم دسامبر ۲۰۰۶ بطور رسمی معرفی شد. تارانیس در اساطیر اروپای شمالی نام خدای صاعقه است. این خبر پس از آن منتشر شد که رسانه‌های انگلیسی اعلام کردند آژانس تدارکات دفاعی وزارت دفاع این کشور قراردادی به ارزش ۱۲۴ میلیون پوند برای توسعه یک اثباتگر فناوری پهپاد رزمی به تیمی صنعتی با مدیریت شرکت بی‏اِی‏ئی سیستمز واگذار کرده است. شرکای اصلی این پروژه شامل رولزرویس، کینِتیک و اِسمیتس ایرواسپیس می‌باشند. حدود ۷۵ درصد سرمایه گذاری اولیه توسط دولت و ۲۵ درصد باقیمانده توسط شرکای صنعتی انجام شده است. بر اساس اعلام وزارت دفاع انگلستان این پرنده پنهانکار و سریع بوده و قادر است طیف وسیعی از مهمات را علیه اهداف مختلف بکار گیرد. تارانیس می‌تواند از خود در برابر هواپیما‌های سرنشین ‏دار و بدون سرنشین دشمن محافظت نماید. تارانیس نقش مهمی در دکترین آینده جنگ‌های هوایی نیروی هوایی سلطنتی انگلستان ایفا می‌کند.

۱۶۰۴۲-۱

در سال ۲۰۰۱ تصمیم نهایی برای تولید این پهپاد اتخاذ شد و انتظار می‌رود نخستین نمونه‌های آن تا سال ۲۰۱۸ عملیاتی شود. ماموریت اولیه تارانیس انجام عملیات‌های ضربتی در عمق خاک دشمن و اجرای عملیات تجسس، گردآوری داده‌های تاکتیکی و شناسایی اهداف دشمن است. شرکت کینِتیک نرم‌افزارهای لازم برای پرواز و عملکرد خودکار این پهپاد را توسعه می‌دهد و همچنین مسئول طراحی و ساخت سامانه‌های ارتباطی و ایمنی پرواز تارانیس است. رولزرویس مسئولیت توسعه سامانه پیشرانش را برعهده دارد و شرکت اسمیتس سامانه‌های پایش سوخت و تولید توان الکتریکی پهپاد را می‌سازد. شرکت بی‏ اِی‏ ئی سیستمز به‏ عنوان مدیر برنامه، توانمندی‌های پنهانکاری تارانیس را توسعه داده و پرنده نهایی را یکپارچه می‌کند. تعداد زیادی از شرکت‌های کوچک و بزرگ انگلیسی در این پروژه مشارکت دارند. در سال ۲۰۰۳ مشخص شد که بی‏اِی‏ئی تحقیق و توسعه در حوزه دستیابی به یک هواپیمای رزمی را از سال ۱۹۹۴ در دستور کار خود داشته است. از نیمه سال ۲۰۰۵ این شرکت تلاش مشابهی را برای توسعه یک پهپاد رزمی با ویژگی‌های مشابه آغاز کرد. نخستین فروند تارانیس در تاریخ ۱۲ ژوئیه ۲۰۱۰ از خط تولید خارج شد و برنامه آزمایش‌های پروازی آن از یکسال بعد در دستور کار قرار گرفت. در اکتبر ۲۰۱۳ برنامه آزمایش‏های پروازی تارانیس آغاز شد.

۱۶۰۴۲-۲

وزارت دفاع انگلستان و شرکت بی‏ ای‏ ئی سیستمز اطلاع چندانی در مورد روند توسعه این پهپاد نسل آینده به رسانه‏ ها نمی‏ دهند و تنها در فوریه ۲۰۱۴ برای نخستین بار تصاویری از پروازهای آزمایشی تارانیس را در اختیار رسانه‏ های عمومی قرار دادند. تاکنون بیش از ۱۸۵ میلیون پوند صرف توسعه تارانیس شده است که این رقم پنجاه درصد بیش از پیش‏ بینی اولیه می‏ باشد. این هواپیما از هندسه بال پرنده با زاویه عقب رفتگی زیاد بهره گرفته و فاقد سطح دم عمودی است. ارابه فرود سه چرخه آن قابل جمع شدن است و سازه آن از مواد مرکب ساخته شده است. مجموعه‌ای از تجهیزات الکترواپتیکی و فروسرخ به‏ همراه رادارها و تجهیزات لینک داده تاکتیکی روی مانتیس نصب شده و این پرنده دارای دو مخزن داخلی ویژه حمل تسلیحات هدایت شونده لیزری است. نشست و برخاست مانتیس کاملا بصورت خودکار انجام می‌شود.

موتور:

یک موتور توربوفن رولزرویس آدور-۹۵۱ با توان ۹/۲۸ کیلونیوتن بدون پس‌سوز

 ابعاد:

دهانه بال: ۹۴/۹ متر

طول کلی: ۳۵/۱۱ متر

ارتفاع بدنه: ۴ متر

اوزان:

حداکثر وزن برخاست: ۸۰۰۰ کیلوگرم

عملکرد:

حدکثر سرعت افقی: محدوده بالایی سرعت زیر صوت

برد عملیاتی: قاره پیما

منبع:

نوید مقصودی، یکصد پهپاد نام‏ آشنا، انتشارات اندیشگاه فناوری های نوین، تهران، ۱۳۹۳٫

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *