خانه / مقالات آموزشی و ترویجی / معرفی مختصر هواپیمای توپولف-۱۴۲

معرفی مختصر هواپیمای توپولف-۱۴۲

نمونه اولیه این هواپیما موسوم به توپولف-۹۵ در نوامبر ۱۹۵۲ نخستین پرواز خود را انجام داد و در سال ۱۹۵۷ عملیاتی شد. ویژگی خاص این بمب‌افکن غول‌آسا موتورهای بزرگ توربوپراپ آن است. الزامات اولیه که منجر به توسعه این هواپیما شد شامل محدوده سرعت ۹۰۰ تا ۹۵۰ کیلومتر بر ساعت، برد ۱۴تا ۱۵هزارکیلومتر و قابلیت حمل بمب اتمی بود. مدل‌های اولیه موسوم به بیر-ای و بیر-بی قادر به حمل موشک راهبردی ای اس-۳ کانگرو در قسمت زیر بدنه بودند. البته در تعدادی از این هواپیماها تانک سوخت اضافی یا تجهیزات تجسسی راهبردی نیز در زیر بدنه نصب می‌شد. نمونه بیر-سی که در سال ۱۹۶۳ معرفی شد با خود تجهیزات تصویربرداری و تجسس الکترونیکی حمل می‌کرد. بیر-دی که در سال ۱۹۶۲ عرضه شد برای انجام ماموریت‌های شناسایی دریایی و تشخیص اهداف شناور به نیروی دریایی شوروی پیوست. پس از آن نمونه بیر-ئی برای عکسبرداری تجسسی  و از نیمه دهه ۱۹۷۰ مدل بیر-جی برای حمل موشک‌های راهبردی ای اس-۴ کیچِن توسعه یافتند. همه این نمونه‌ها تا کنون از رده خارج شده‌اند و تنها مدل بیر-اچ با قابلیت حمل موشک‌های کروز ای‏ اس-۱۵ کنت عملیاتی هستند.

۱۲۰۶۸-۲عنوان توپولف-۱۴۲ به نمونه دوربرد ضد زیردریایی توپولف-۹۵ نیروی دریایی شوروی اطلاق می‌شود که نخستین پرواز خود را در سال ۱۹۶۸ انجام داد و خط تولید آن نیز تا سال ۱۹۹۴ فعال بود. مدل ضد زیردریایی بیر-اف در سال ۱۹۷۲ وارد خدمت شد و هم‌اکنون توسط هند و روسیه به کار گرفته می‌شود. نمونه دیگری از این هواپیما موسوم به بیر-جی در نقش رله ارتباطی عمل می‌کند و ارتباطات اضطراری را میان زیردریایی‌های راهبردی و سایر بخش‌های ارتش روسیه برقرار می‌کند.

۱۲۰۶۸-۳

نقش: ضدزیردریایی دوربرد

تعداد سرنشین/خدمه: ۱۱تا۱۳ نفر

پیشران:

تعداد: ۴

نوع: توربوپراپ

مدل: کوزنتسوف ان کی-پی۱۲ام

توان: ۱۵۰۰۰ اسب بخار

ابعاد:

دهانه بال: ۵۰ متر

طول: ۵۳،۰۷ متر

مساحت بال: ۲۸۹،۹ مترمربع

اوزان:

خالی: ۹۱۸۰۰ کیلوگرم

بیشینه برخاست: ۱۸۵۰۰۰کیلوگرم

عملکرد:

سرعت بیشینه: ۸۵۵ کیلومتربر ساعت

سقف پرواز عملیاتی: ۱۱۰۰۰متر

برد: ۱۲۰۰۰کیلومتر

محموله:

دو توپ ۲۳ میلی‌متری و بیش از ۹هزار کیلوگرم انواع مهمات

 

منبع:

نوید مقصودی و سیدعلیرضا شوبیری، یکصد هواپیمای برتر تاریخ هوانوردی، انتشارات اندیشگاه فناوری های نوین، تهران، ۱۳۹۲٫

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *