خانه / مقالات آموزشی و ترویجی / صنعت و فناوری فضایی / سرویر، اولین سطح نشین آمریکا روی ماه

سرویر، اولین سطح نشین آمریکا روی ماه

ناسا برنامه سِرویر را برای کاوش ماه تعریف کرد. این برنامه شامل هفت فضاپیمای رباتی بود که بین سال‌های ۱۹۶۶ و ۱۹۶۸ توانستند روی ماه بنشینند. سرویر در واقع پیش زمینه‌ای برای برنامه آپولو و مهم‌ترین هدف آن به نمایش درآوردن فرود آرام روی سطح ماه بود که سرویر-۱ به این هدف رسید. برنامه علاوه بر هدف اصلی دستاوردهای دیگری نیز به همراه داشت. در این برنامه هفت فضاپیما به سمت ماه پرتاب شد که پنج تا از آنها سالم به ماه رسیدند و اطلاعاتی به زمین ارسال کردند. هیچ یک از مأموریت‌ها شامل مرحله بازگشت فضاپیما به زمین نبود و فضاپیماهایی که به ماه رسیدند هنوز در سطح آن به سر می‌برند.
سطح‌نشین‌ها تجهیزاتی حمل می‌کردند که مکان فرود آنها را ارزیابی کند تا از اطلاعات به دست آمده از آنها در مأموریت‌های سرنشین‌دار آپولو استفاده شود. بیل‌های مکانیکی فضاپیماهای سرویر برای آزمایش چگونگی خاک سطح ماه طراحی شده بودند. اطلاعات به دست آمده از این برنامه دانسته‌های دانشمندان را در خصوص خاک ماه افزایش داد. یکی از موارد مورد سوال دانشمندان این بود که عمق لایه غبار در سطح ماه چقدر است. اگر این عمق زیاد بود به طور حتم فضانوردان نمی توانستند در سطح ماه فرود بیایند. در این برنامه، ترکیبات شیمیایی خاک ماه نیز مورد ارزیابی قرار گرفت.

۱۳۰۴۶-۳
سرویر-۱ در سی‌ام مه ۱۹۶۶ پرتاب شد و دوم ژوئن ۱۹۶۶، نه ماه پس از کاوشگر لونا-۹ شوروی، روی ماه نشست. این فضاپیما با این فرود اولین فضاپیمای ایالات متحده شد که فرودی آرام را روی ماه به نمایش گذاشت. مأموریت سرویرهای ۲ و ۴ به شکست انجامید (هر دو در برخورد با سطح ماه از بین رفتند). سرویر-۳، هفدهم آوریل ۱۹۶۷ پرتاب و سه روز بعد به ماه رسید. این فضاپیما، اولین فضاپیمای این مجموعه بود که با خود دستگاه نمونه‌برداری از سطح به ماه برد. فضاپیما با استفاده از این دستگاه، چهار گودال در سطح ماه حفر کرد که عمیق‌ترین آن ۱۸ سانتی‌متر عمق داشت. یک سال و نیم بعد، آپولو-۱۲ در نزدیکی محل فرود سرویر-۳ فرود آمد و دوربین تلویزیونی و سایر بقایای آن را با خود به زمین بازگرداند. آزمایش‌ها روی این بقایا نشان داد باکتری‌های زمینی در عایق‌کاری دوربین، در طول مدتی که دوربین در ماه بوده، زنده مانده‌اند.

۱۳۰۴۶-۲
مأموریت سرویرهای ۵ و ۶ (سپتامبر و نوامبر ۱۹۶۷) و سرویر۷ (ژانویه ۱۹۶۸) نیز با موفقیت همراه بود. سرویر-۶ در نوامبر ۱۹۶۷، به طور موقتی از سطح ماه بلند شد. این اولین باری بود که فضاپیمایی از سطح یک کره دیگر برمی‌خاست. هر چند که این برخاستن، کامل نبود زیرا موتورهای فضاپیما ۲/۵ ثانیه روشن شدند و فضاپیما را تا ارتفاع ۳/۷ متری سطح ماه بالا بردند. سپس به فضاپیما فرمان داده شد ۲/۴ متر به سمت غرب حرکت کند و دوباره روی سطح بنشیند. پس از آن فضاپیما به جمع آوری اطلاعات از سطح ماه ادامه داد و بیش از ۳۰ هزار عکس به زمین ارسال کرد.

منبع:
لیلا خلج زاده، پنجاه سال در فضا، سازمان فضایی ایران، تهران، ۱۳۸۶٫

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *